حتما شما هم این جمله کلیشه ای را بارها شنیده اید که از مضرات عصر تکنولوژی، وابستگی افراد به همین فناوری های روز است. حالا باز هم با این عنوان اعتیاد اینترنتی آشنایی  دارید و می دانید که خیلی ها به اینترنت به شدت وابسته هستند. خود من هم حتما باید هر روز به اینترنت دسترسی داشته باشم و در خانه و سرکار و روی تبلت هم اینترنت دارم. اما متاسفانه وابستگی من به مورد دیگری است و آن هم لپ تاپ است. یعنی نمی توانم روزم را بدون لپ تاپ تصور کنم. حتی اگر اینترنت هم نباشد اما لپ تاپ حتما باید باشد! تو این سه چهار سالی که لپ تاپ را دارم همه کارهایم را با همین انجام دادم. دوباره دانشجو شدم، برای روزنامه و مجله مطلب نوشتم، نرم افزارهای مختلف نصب کردم و یاد گرفتم،  فیلم هایی که دیدم،  دانلودهایی که انجام دادم و  آرشیو بزرگی که دارم. مدتی پیش هارد اکسترنال خریدم تا بلکه این وابستگی کم شود و بتوانم با این هارد در هر جایی کارم را راه بیندازم اما مفید واقع نشد!

خلاصه اینکه ده روزی است که به شدت مشغول فعالیت هستم و در این مدت صبح به صبح، لپ تاپ را میزنم زیر بغلم و از خانه بیرون میروم و شب دوباره با همین لپ تاپ برمیگردم خانه و دوباره پای آن می نشینم و کار می کنم و این رخداد هر روز تکرار می شود...اگر یک روز لپ تاپ روشن نشود من از نان خوردن می افتم!

میرداماد و افلاطون!

سریال "تنهایی لیلا" که این شب ها از شبکه 3 در حال پخش است موضوع کلیشه ای را انتخاب کرده که با مفاهیم گل درشتی همراه شده است. این که دختری که مدت ها خارج از کشور بوده است و با آداب و رسوم ما آشنا نیست، شبی به امام زاده ای پناه می برد و متولی امام زاده هم برای اینکه آن شب به گناه دچار نشود دست خود را روی آتش می گیرد و انگشتانش را می سوزاند و غیره... داستانی که احتمالا از زندگی میرداماد الهام گرفته شده است. اما خب من نمیدونم باید فکر کنم در جایی که نویسنده و کارگردان در آن زندگی می کنند  این شرایط وجود دارد که پسر و دختر نمی توانند چند ساعت در کنار هم باشند؟ و اگر باشند حتما باید یکی یک جایی از خود را بسوزاند تا مبادا پای افلاطون به وسط آید؟ اینکه ما غیر از دیگران هستیم آیا؟  اگر این شرایطی که در این سریال نشان می دهند با عقل و منطق جور باشد که آقا من باید تا به حال تمام اعضا و جوارح خودم را سوزانده باشم!!

بی خیال

فصل جدید لیگ برتر فوتبال این هفته شروع شد. اما شاید با ایمان و با اعتقاد قلبی بتونم بگم هر سال این لیگ پیشرفت که نمی کند هیچ، دو سه پله به عقب برمی گردد. تو این چند ماه اخیر این قدر فوتبال حاشیه داشته که اصل موضوع فراموش شده. از دیدار جنجالی و پر حاشیه نفت و تراکتور در روز آخر فصل قبل بگیر تا همین ماجرای اینکه بین راه آهن و پیکان بالاخره کدوم یک سقوط کردند و کدوم در این لیگ حرفه ای و برتر! باقی ماندند. از چیز دیگه هم که به شدت بدم میاد اینه که وقتی یک تیم با بازیکنانش به لیگ برتر صعود می کنند، امتیاز این تیم به باشگاه دیگه ای فروخته میشه و در نهایت اسم دیگری در رقابت های فصل بعد شنیده می شود. برای همین است که نمی دانم امسال دقیقا چه تیم هایی در لیگ برتر هستند و بین استقلال خوزستان و استقلال اهواز چه فرقی وجود دارد. حتی نمی دانم قلعه نویی و دایی مربی کدام دو تیم شده اند. حتی نمی دانم بازیکنان این فصل استقلال و پیروزی چه کسانی هستند.  این هفته هم شاهکار فدراسیون فوتبال و شخص کفاشیان در امضای قرار دادی را شاهد بودیم که طی آن فدراسیون تعهد کرد که حقی در مورد درآمد پخش فوتبال نداشته باشد...بگذریم. خواستم بگویم که لیگ این هفته شروع شد و من بی خیال دیدن بازی ها شدم. هنر بکنم نیم ساعت تا 45 دقیقه اول برنامه 90 را ببینم...همین...