چقدر خوبه که نام داشته باشیم!

1 -   درسته که اینجا را همه به عنوان یک فضای مجازی میشناسیم. درسته که خیلی از ما دوست داریم در اینجا باشیم چون از قید و بند دنیای واقعی رها میشیم اما این دلیل نمیشه که بی نام  و هویت باشیم. اکثر ما که اینجا هستیم نام داریم: علیرضا، شبنم، عارفه، بابک، محسن، دل آرام، فافا و ... . مهم نیست این اسم واقعی است یا نه. عیبی نداره که برای این دنیا اسم مجازی انتخاب کنیم اما حداقل با این کار هویت داریم. مثلا وقتی می بینم کامنتی با نام علیرضا اومده ، سریعا ذهنیت من از علیرضا میاد جلوی چشمم. یا اینکه وقتی شما کامنتی با اسم امیرحسین می بینید دوباره با خودتان می گویدد اه بازم این پیداش شد... " خورشید بالای نردبان" ، "چنار سبز سر خیابان هفتاد سوم" ، " من احمق افسرده" ، " دختری که سه بار مرده و الان در حالت احتضار است" ... مسلما اینها نمی تواند اسم باشد و به عنوان نام و هویت مورد استفاده قرار بگیرد. غیر از این، نام های خواننده، خواننده خاموش، روشن، استند بای ، بی نام و یا هر چیز دیگری هم فقط برای دست به سر کردن پیغام خطایی است که می گوید ورود نام نویسنده الزامی است... بنا به نظر شخصی خودم و اخلاق خاصی که دارم ، معمولا کامنت های بی نام، وبلاگ های بی هویت و مطالب بی اسم را نمی خوانم و یا سرسری از روی انها می گذرم...

2 - خیلی ها می گویند ما ایرانی ها مرده پرست هستیم و تا وقتی شخصی زنده است سراغ او نمی رویم. شاید در بعضی موارد ما ایرانی عا اهل غلو و مبالغه باشیم اما نمی توان گفت ما ایرانی ها اینگونه هستیم. برای فوت استیو جابز یا تیتو ویلانوا هم پروفایل خیلی ها مثلا عکس استیو جابز شد یا خیلی ها برای تیتو شمع روشن کردند. می توان گفت قدر بعضی ها را در زمان حیاتشان نمی دانیم اما بعضی ها اینقدر زود از بین ما می روند که فرصت نمی کنیم یادش کنیم...

3 - این هم عکسی از حال و هوای خوب این روزهای اصفهان:

آلودگی هوایی که در بالای عکس مشخص است را بی خیال شوید. جریان آب پایین کادر را بچسبید که جون می دهد صبح در کنار آن پیاده روی کنی...

عصر پاییزی جمعه...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

متنفرم که اینجا خبرهای بد را اعلام کنم.

متنفرم که تعداد خبرهای بد اینجا هر روز بیشتر از قبل میشه.

اما دست تقدیر را راه فراری نیست...

ماها قهرمانیم و بازنده میشیم

مثه عصر پاییزی رنگ و رومون

واسه خیلیا خاطرست آرزومون

از اینجا بشنوید

هیچی بدتر از این نیست که سرایدار ساختمان بخواهد زیرآب آدم را بزند...