متاسفانه پدربزرگ علیرضا امروز صبح دعوت حق را لبیک گفت و یک خاندان بزرگ را تنها گذاشت...

می دانم علیرضا ار بچگی چه خاطراتی از پدربزرگش داشت و این اواخر چه خاطراتی

و می دانم رفتن بزرگ خاندان، کسی که شمع هر مجلسی است چه حس تلخ و دردناکی دارد

لطفا برای آرامش روح اش فاتحه ای بخوانید

رصد

چند وقتی بود به علت مشغله کاری و فکری، از هر گونه تفریح و برنامه جنبی محروم بودم! چند شب پیش با دوستان دور هم جمع شدیم و دیدارها را تازه کردیم. در همین حین بود که یکی از بچه ها به دور از بقیه بهم گفت که دوست پیدا کرده است! خب قاعدتا دوست اش از جنس مخالف بود و گرنه لازم نبود مرا به کناری بکشد و این حرف را بزند. در فکر این بودم که چه لزومی داشت این حرف را به من بزند؟ نه آن قدر صمیمی بودیم که بخواهد حرف های پشت پرده اش را به من بزند و نه اینکه من روشنفکرترین فرد جمع بودم که بخواهد از این حرف ها به من بزند... اما خودش سریع وجه تسمیه! مطلب را گفت. زیدی که دوست من پیدا کرد بود از سر اتفاق همسایه پشتی ما بود! کلی از جلال و جبروت و وجنات زیدش تعریف کرد و جلوی من هم زنگ زد و کلی حرف های عشقولانه رد و بدل کردند...

از آن شب تا به حال دارم فکر می کنم ببینم مشکل کار کجا بوده که یک نفر از دورترین نقطه شهر بیاید با دختر همسایه ما دوست بشود و من به جای رصد دخترهای همسایه، در حال رصد بورس های داخلی و خارجی هستم؟!

سوزش

نمی خواهم بحث سیاسی، جناحی، مذهبی یا هر گونه بحث مورد دار دیگر انجام بدم. اما واقعا جای تاسف شدید داره وقتی می بینیم بعد از سی و خورده ای سال ، هنوز نمی تونیم برای بزرگترین واقعه سیاسی و حکومتی کشور، جشن درست و حسابی بگیریم. بچه که بودیم جشن 22 بهمن به این گونه بود که با اخبار ساعت 21 شبکه یک همه روی پشت بام ها می رفتیم و به قولی ندای الله اکبر سر می دادیم و از آن طرف نور افشانی های ساده ای را می دیدیم که چیزی بالا می رفت و در آسمان منفجر می شد و ما همه خوشحال می شدیم. الان که آفتاب لب بوم شدیم هم جشن به همان صورت است. رفتن روی پشت بام و همان نورافشانی ساده و خطرناک سابق. بدون اپسیلون تغییر در محتوا و سبک برگزاری...

شب قبل از 22 بهمن موقع نورافشانی در کنار یکی از بازارهای قدیمی اصفهان و چسبیده به معروف ترین و زیباترین هتل اصفهان، هنگام آتش بازی، آتش به یک ماشین سرایت می کند و از آن طرف به بازار و بعد هم به هتل...