امروز داشتم حساب و کتاب ماه گذشته را میکردم و به اصطلاح دفتر خرج های خرداد را می بستم. باورم نمیشد. این ماه وقتی تا کوچک ترین خرج ها را هم یادداشت کردم با لیست بلند بالایی از مخارج اصلی و جنبی مواجه شدم که در پایان ماه فاکتور سنگینی جلوی رویم قرار داد.
هزینه کلاس موسیقی
هزینه کلاس یوگا
هزینه تعمیر تاچ و اسکرین گوشی
قسط وام خرید تبلت
هزینه های جنبی تولد
خریدهای خانه
خرید موس کامپیوتر به علت خراب شدن موس قبلی
بیمه شخص ثالث موتور
هزینه شارژ اینترنت
قبض موبایل
خریدهای کوچک از سوپر
و ....
بعضی از این خرج ها در حال حاضر ثابت هستند و هر ماه تکرار می شوند. اما هزینه های تولد یا خرید موس و تعمیر گوشی این ماه پیش آمدند... این ماه خرج اضافی نداشتم. نه لباسی خریدم نه تفریح خاصی انجام دادم اما همین لیست هم بلند بالاست و رقم سنگینی دارد.
نکته بدتر قضیه در این است که من مجردم. فکر کنید شخصی متاهل باشد، بچه داشته باشد، اجاره خانه داشته باشد، خرج خورد و خوراک چند نفر را هم بدهد. تو این اوضاع رکود و بیکار شدن گروهی افراد، خیلی ناجور است...
طلبه هم نشدیم
ابتدا خبر را بخونید:
"اداره کل فناوری اطلاعات مرکز خدمات حوزههای علمیه سراسر کشور به جهت ارج نهادن به درخواستهای مکرر طلاب نسبت به ارائه اینترنت پرسرعت و در راستای خدماترسانی بهتر به طلاب سراسر کشور طی تفاهمنامهای با یک شرکت خصوصی ارائه خدمات ADSL، اقدام به ارائه اینترنت پرسرعت 8 مگابیت بر ثانیه با 50 درصد تخفیف نموده است."
سوال یک: آیا طلاب به چه منظور نیاز به اینترنت 8 مگ بر ثانیه دارند؟!
سوال دو: آیا بنده به عنوان دانشجو، روزنامه نگار و فعال بازار سرمایه امکان ندارم که از پنج درصد تخفیف برخوردار بشم؟
سوال سه: نه پنجاه درصد تخفیف خواستم و نه پنج درصد، لااقل نمی شود موقع حساب کردن هزینه اینترنت، 9 درصد مالیات بر ارزش افزوده نگیرید؟! والا...
سوال چهار: رییس حوزه های علیمه اعلام کرده که طلاب حق ندارند گوشی با سیستم عامل اندروید یا آی او اس داشته باشند! خب حالا جان من بگید پس اون اینترنت 8 مگ واسه چه کاریه خب؟!
این کد را وارد کن
همیشه در هر برهه ای از زمان یک نوع کسب و کار در کشور ما بدجور رونق میگیرد و مردم تا میبینند یک شرکتی در زمینه ای خاص به موفق رسیده، آنها هم وارد آن عرصه می شوند اما چون بدون هیچ برنامه و تحلیلی وارد شده اند، خیلی زود هم کنار می روند.
مثلا سال ها قبل مدتی بود که هر روز یک شرکت تولید پفک وارد میشد. آن زمانی که پفک نمکی روی دور بود و شرکتی مثل بهانه نمکی وارد گود شد و زود هم خارج شد.
مدتی بعد با گل کردن تک ماکارون هر روز شرکت تولید مارکارونی در کشور سبز میشد و زر ماکارون و غیره روی دور آمدند...
بعد از مدتی تولید رب مد شد. رب 95، رب تبرک، رب چین چین و غیره پشت سر هم آمدند. خیلی ها ورشکست شدند و رفتند و خیلی های جدید آمدند...
حالا دوره شرکت هایی شده که از طریق گرفتن کد شارژ میگیری و قبض تلفن پرداخت میکنی. ستاره 724 مربع، ستاره 733 مربع، ستاره 789 مربع، ستاره 780 مربع و ... همه هم کارهای یکسان و محدودی میکنند که زیاد به درد بخور نیست. مثلا برای من که نزدیک به ده سال است قبضم را اینترنتی پرداخت می کنم و چند سالیست که اگر شارژ بخواهم آن را هم اینترنتی میگیریم و موجودی حسابم را هم با نرم افزار هر بانک در هر لحظه از زمان دارم، دیگر این کد ها قابلیت خاصی ندارند. اما خب مد شده است و الان هر کانالی که نگاه کنی اسپانسر برنامه یکی از همین شرکت هاست. از برنامه خندوانه بگیر تا برنامه های مناسبتی شبکه های یک و سه... به نظر من این بازار ظرفیت این همه شرکت را ندارد و کم کم از دور خارج می شوند. مخصوصا با این همه هزینه تبلیغاتی که می پردازند...
نرم افزارهای موبایلی هم گروه دیگری هستند که حسابی روی دور افتاده اند. مثل نرم افزار های مترجم سخنگو یا سروش ایمان 4 ( که در تبلیغ اش هزار بار نام نرم افزار را تکرار می کند و فکر کرده در این حالت تاثیر مثبت گذاشته است!). هر کدام هم می گویند برای خرید محصول کد ستاره فلان ستاره فلان مربع را وارد کنید. خب من که به شخصه خارج نرفته ام این محصول به چه درد ام می خورد؟ یا مگر چند نفر توریست ایرانی به اسپانیا می روند که بخواهند از این نرم افزار استفاده کنند؟ آن توریستی که پول داشته باشد و با تور به دور اروپا بچرخد نیازی به این نرم افزارها ندارد...